Birçok insan yaşadığı zorlukların bugüne ait olduğunu düşünür.Oysa çoğu duygu, çok daha eski bir yerden, çocukluktan taşınır.

Beynimiz, düşündüğümüzden çok daha basit bir amaçla çalışır: Bizi hayatta tutmak. Bunun için de çevreyi sürekli tarar. Neresi güvenli, neresi riskli, neye yaklaşmalı, neyden uzak durmalı… Bu ayrımı yapabilmek için sınırların varlığına ihtiyaç duyar. Özellikle çocuklukta deneyimlenen tutarlı sınırlar, beynin “buraya kadar” demeyi öğrenmesini sağlar.

Her ayrılığın bu kadar farkındalıkla yaşanması elbette mümkün olmuyor. Ama bunu bilen, bu özeni gösteren aileler için çocuk açısından çok daha sağlıklı bir yol açılmış olur.

Bu nedenle ebeveynlerin görevi yalnızca çocuklarını geleceğin zorlu koşullarına hazırlamak değil, aynı zamanda onların nefes alabileceği güvenli alanlar da oluşturmaktır.

Mizaç yalnızca doğuştan gelen bir özellik değil; anne karnında başlayan ve ailedeki sevgi, güven ve anlayışla şekillenen bir süreçtir. Anne ve baba bu süreci bilinçli olarak desteklediğinde, çocuk dünyaya daha güvenli, dengeli ve uyumlu bir mizaca sahip olarak gelir.

Çocuklar bazen ısırabilir, vurabilir veya sinirlenip öfkeyle tepki gösterebilir. Bu davranışlar çoğu zaman onların bir ihtiyacını, duygusunu veya stresini ifade etme şeklidir. Onları sadece “Yaramaz” veya “Sorunlu” olarak görmek, çözümü zorlaştırır.

Kabızlık sadece fiziksel bir sorun değildir; ruh hâlini ve davranışları da etkiler.